Even ter herinnering, de vriendin en ik zijn met de Wolfskamer skiclub met de bus een week naar Oostenrijk gegaan om daar het skiën te beoefenen. Voor mij was het de eerste keer in de sneeuw en dit zou de test zijn van al mijn vlijtig skiën oefenen op de borstelbaan. De reis begon goed, ik zag nogal tegen de busreis op, nog steeds pijnlijke herinneringen aan mijn vroegere busreizen naar Oost Europa, Spanje en zelfs Griekenland, opgevouwen zitten voor vele lange uren, soms dagen. Deze bus was daarentegen verbazingwekkend comfortabel, redelijke stoelen, ruim voldoende beenruimte, reed op tijd, ging niet kapot, en nam zonder bijbetalen al de bagage mee. Dat was zeker een goed begin van de vakantie.

Op zaterdag kwamen wij aan en dezelfde middag nog de bergen ingetrokken. Nou, dat viel behoorlijk tegen, alle hellingen in de bergen zijn steil, veel steiler nog dan baan 2 op de skiclub, de sneeuw glijdt heel uitzonderlijk goed, er zijn razendsnelle skiërs die je aan alle kanten voorbij schieten, en dat gaat op paden die heel smal zijn, met aan de ene kant een berg en aan de andere kant het ravijn. Geen hekjes trouwens.

Na het nodige vallen en opstaan, lopen met de ski’s in de hand en ander lijden gelukkig weer heel terug in het hotel. Al mijn ijver bij de skiclub leek voor niets! Avonds de meegebrachte ski’s vervangen door een paar korte huurski’s en de volgende dag toch maar naar skiles gegaan. Ook dat begon niet goed, ik was zondermeer de slechtste skiër van het

gezelschap, en slaagde er zelfs in om tijdens het ontwijken van een ravijn een berghut te raken. “De ploeg”, “de ploeg” riepen zij nog, maar als altijd was ik heel slecht in mijn enkels binnenstebuiten keren en tot vaartvermindering te komen. Maar op de wat bredere pistes had ik al gauw de slag te pakken en begonnen de bochten, het prikken, en de hockeystop al snel te komen. Wel met veel inspanning en ik zweette behoorlijk in mijn veel te warme jas.

Avonds lekker gegeten en de volgende dag weer naar skiles. Het ging steeds beter en voor een blauw hellinkje draaide ik al gauw mijn hand niet om, prik linksom, prik rechtsom, en met grote regelmaat zigzagde ik naar beneden. Ik begon oog te krijgen voor mijn omgeving. Inderdaad wel heel spectaculair zo een berglandschap. En ook wel eng, vooral tijdens het skiën. Sta je aan het begin van een helling, en door de vorm van de berg is het soms zo dat je eerst vier meter witte sneeuw ziet, dan een soort horizon, en vervolgens het dal 1000 meter lager. Vervolgens word je geacht vol gas de richting van het dal uit te skiën. Ik kreeg dan ook vaak het verwijt dat ik teveel remde en te weinig met de punten naar voren skiede en vaart maakte. Zijn wel waaghalzen die skiërs. Maar goed, na een dag of twee durfde ik ook wel een rode helling aan, gaat prima als ze voldoende breed zijn, je laat je gewoon naar beneden glijden en als je te snel gaat ski je tegen de berg op. Het is een leuke, spannende en snelle sport. Met mijn geoefendheid haal ik er lang niet alles uit, maar ik had

zeker mijn momenten dat ik dacht van “…. wouw, wat ga ik lekker…”. Een scherpe bocht op het juiste moment, een sprong over een hellinkje, en dat min of meer gecontroleerd, zeker een uitdaging met een bevredigend gevoel als het allemaal lukt. En dat allemaal in een prachtige, wilde natuur. Helaas hadden we wat te warm weer. Veel papsneeuw en in de middag was het skiën moeizaam. Maar dat werd gecompenseerd door op de donderdag veel verse sneeuw. Skiet beroert, het valt niet mee om door de sneeuwhopen te komen, maar wel spectaculair. Ook heel bijzonder vond ik de mist waarvan we ook voldoende hadden, bij een zicht van hooguit drie meter bevind je je dan in een totaal witte wereld waar je het verschil tussen aarde en hemel echt niet meer kunt zien. Heel langzaam skiënd beweeg je je in deze vreemde stille en koude wereld, en terwijl je lager en lager gaat kan je dan ineens weer wel wat zien, en dan weer niet, en dan weer wel….
Na acht dagen weer naar huis gegaan, en daar, thuis op de weegschaal, kwam ik achter het grootste gevaar van de skivakantie. Na de consumptie van oh zo veel overheerlijke Gluhwein, Salzkartoffeln, Schnitzels en Rostbraten, Strudel mit Sahne, Schmarren en Kuchen, en vele Knödels, ben ik een vreselijke 5kg aangekomen. Nu begint het afzien van de vakantie dus pas echt.

vriendelijke groet, mede namens Kitty,

Daan Uitenbroek